Devil's dance

2003-10-04T08:29:00.000+03:30

دیگه تعطیله

مرد داشت یکی دیگه از داستانهاش رو می نوشت که سنگینی نگاه کسی رو روی خودش احساس کرد. آروم سرش رو بلند کرد. تو همون نگاه اول اونو شناخت. خودش هم نمی دونست از کجا فهمیده بود که اون کیه. اما هیچ شکی نداشت که اون کسی که چشم دوخته بهش همون فرشته مرگه. ولی اون نمی خواست بمیره. هنوز خیلی زود بود. به دست و پاش افتاد. التماسش کرد.ازش مهلت خواست. فقط اون قدری که بتونه اون داستان نیمه کاره رو تمومش کنه. این آخری تو فرشته مرگ اثر کرد و بهش تا تموم کردن اون داستان وقت داد. بهش قول داد که تا تموم شدن اون داستان صبر کنه و قبل از تموم شدن اون سراغش نیاد. همین که فرشته از اون جا رفت مرد برای همیشه قلمش رو کنار گذاشت و دیگه حتی یک کلمه هم ننوشت....

2003-09-15T02:08:00.000+04:30

زوری نوشتن هم دیگه از اون کاراس. یکی نیس بگه آخه مجبوری مگه ساعت دو صبح بشینی پای کامپیوتر و هی فکر کنی تا یه چرت و پرتی اینجا بنویسی

2003-09-09T01:35:00.000+04:30

هی تو کره بز مگه خودت خوار و مادر نداری چته عین ان نشستی داری این تو رو نگا می کنی

2003-09-06T01:52:00.000+04:30

عالیجناب کرم هم که مرحوم شده! هر چی خاکه اونه باقی عمر شما باشه !!!!!!!!!!!! ( یا یه چیزی تو همین مایه ها ) حبیب دلبندم خدا بیامرزتت

2003-09-05T09:43:00.000+04:30

یه هفته ای نبودم. رفته بودم شمال. اما زنده ام هنوز. از این شانسا ندارین. حالا حالا ها علی جون باید تحمل کنی منو. تا بعد

2003-08-24T01:39:00.000+04:30

اينقدر زندگي هر کي هر کي شده که حتي اگه باباتم زيرآبتو زد نبايد تعجب کني

2003-08-12T02:17:00.000+04:30

Descending Into Ethereal Mist

Into darkness thy spirit wanders
Through the moonless sky
Stream of blood in the frozen snow
Howling wolves arrives
Torches burning, in a thousand hands
As i await the darkly sun
Unto the ancient moon I fearing
The darkness of all time

AS I DIE !

Without any fear I hold my sword
The rain begins to fall
Then a storm shall arise
Falling from the sky
Sended up a howling wind
Across the burning sea
Marching with pride and no one fears
The storm begins to march

Strong and brave so they stand
Warriors on their horses
A cry of war emerges
Hear the steel of might
Full of hate and agony
Through the rain they march
Fighting for the landscape
Fighting for their lifes

A number of ancient warriors march forth
from the darkness within
The greatest screamings of anger arrives at
the enemies life

From the deepest land of hate
Another soul to save
the rain is slowly falling
Gently caress my skin
Riding on the horses
Slaughter of the sons
The enemies awaits the fight
The fight for our god

As I look on the sky
I hear the ravens cry
On the ground where I look
The blood flows on the stone
shields and swords here them cry
Arrows flows through the sky
Death is on the way we march
The warriors ride once more

Believe in faith and yourself
The fight begins to change
Wolves howling in the night
The eyes are burning still
The battle rages on and on
The rain falls from the sky
Take revenge for all the pain
Granded by the Gods

2003-07-24T00:27:00.000+04:30

in blogger injoori shode chra?
chera farsi nemishe?

2003-07-19T22:48:00.000+04:30

here I am

2003-06-11T23:13:00.000+04:30

اينجا تاريکه . اينجا سرده . اينجا همش خاکه . اينجا خيلي تنگه . اينجا نمناکه . اينجا پر از کرمه . اينجا بوي گند مي آد . حالم داره از اين بو به هم مي خوره . اينجا من خيلي مي ترسم .اما من قول دادم ، قول دادم که پيشش بمونم .

2003-06-02T00:11:00.000+04:30

خسته شدم ، چرا نمي رسيم. اينا هم که آخر نامردن. هي تندتند جاشونو با هم عوض مي کنن ، اما هيچ کدوم يه تعارف هم به من نمي کنن که جاي منو بگيرن. اين يارو هم که مرده که آخر سنگين. نکرده لااقل يه رژيمي چيزي بگيره بعد بميره. ديگه دارم از پا مي افتم. اگه مي دونستم اين همه راه بايد بريم عمرا سر تابوت رو نمي گرفتم. اما فکر کنم که ديگه داريم مي رسيم. احتمالا اين قبري که کندن و مردم سرش جمع شدن مال اين بابائه. آخيش ، بالاخره گذاشتيمش پايين. اي بابا ، عجب پررو هايي هستن اينا ديگه. اينجا هم که بازم من بايد همه کارا رو بکنم. سر جنازه رو گرفتم همه سر اون طرفش دعوا مي کنن. هيچ کس نمي آد اين ور کمک من. خودم تنها بايد بذارمش تو قبر انگار. اين تو اين بيچاره يه جورايي تنها به نظر مي رسه. دلم براش مي سوزه. نمي تونم همين طوري بذارمش و برم. هر چي به اينا التماس مي کنم که بابا اين بيچاره اينجا تنها مي ترسه ، روشو خاک نريزين ، تنهاش نذارين ، به خرجشون نمي ره که نمي ره. اصلا گوش نمي دن که من چي مي گم. انگار نمي بينن منو اصلا. همش کار خودشونو مي کنن. مثل اينکه بازم خودم بايد همه کار بکنم. بايد بيارمش بيرون. اما هر چي زور مي زنم که از زير خاک بکشمش بيرون زورم نمي رسه. حسابي سنگين شده. ديگه هيچ راهي نمونده برام انگار. همونجا کنارش مي شينم ، ديگه تکونم نمي خورم ، تا يه وقت از تنهايي نترسه

2003-05-29T12:13:00.000+04:30

sweet coma دوباره راه افتاده

2003-05-18T23:24:00.000+04:30

هي تو ، عوضي ، تا حالا صورت کثيفتو اون جوري که واقعا هست ديدي؟ تا حالا به اون ادا و اصول و استيل احمقانه ات فکر کردي؟ حتي براي يه لحظه سعي کردي اداي روشنفکرا رو در نياري و همون بي شعوري باشي که هستي؟ ببينم ، پيش اومده که يه جا رودروايستي رو کنار بذاري و حرف دل صاحب مرده ات رو صاف و پوست کنده تف کني تو صورت طرفت؟ براي يه بار هم که شده درست و حسابي تو زندگي نکبت بارت عليه همه چيز و همه کس شورش کردي؟ يراي اينکه نشون بدي خيلي کارت درسته هميشه پرسيدي که اين زندگي به چه دردي مي خوره اما هيچ وقت به جواب اين سوال احمقانه ات فکر نکردي ، کردي؟ هيچ کدوم از اين کارا رو نکردي؟ هيچ عيبي نداره ، همين مدليتو عشقه ، تو هم يه کثافتي هستي تو مايه هاي خودم ، مثل خيلياي ديگه.

2003-05-09T20:59:00.000+04:30

غرش طوفان درونم را مي شنوم. از خشم و نفرت لبريزم. ميل به گسستن وجودم را پر کرده است. اينجا هيچ کس زبانم را نمي فهمد. اينجا بيگانه بيگانه ام. در ميان بينهايت تنهايي گم شده ام. تاريکي مطلق. حتي تو هم با بي تفاوتي نگاهم مي کني و مي گذري. در اين نااميدي به دنبال کورسوي اميد مي گردم. اما دريغ از ذره اي روشنايي و اميد. ديگر تحمل اين وضع غير ممکن شده است. حتي نمي دانم....

2003-05-03T01:15:00.000+04:30

تولدت مبارک

2003-05-03T01:13:00.000+04:30

البته اونقدر قديميه که احتمالا همه ديدنش

2003-04-25T21:31:00.000+04:30

اگه هر کسي بدست بياره هر چي که دلش مي خواد
پس چي آرزو کنيم که تو خوابمون بياد؟

2003-04-20T22:47:00.000+04:30

2003-04-12T01:09:00.000+04:30

هي فلاني
زندگي شايد همين باشد
يک فريب ساده کوچک
آن هم از دست عزيزي که برايت هيچ کس چون او گرامي نيست
بي گمان بايد همين باشد

2003-04-10T01:08:00.000+04:30

دروغ با هدفي والا بهتر از سکوتي است که هيچ پيامي ندارد.

2003-04-06T00:35:00.000+04:30

من فقط مي دونم آخر اين قضيه بايد يه خوني ريخته بشه

2003-04-03T12:56:00.000+04:30

زندگيم سپري شده تا آن شوم که اکنون هستم ، آيا ارزشش را داشت؟

2003-03-31T17:13:00.000+04:30

براي اينکه بچه ها متوجه حضورم نشن تو سايه درختا مي ايستم و خودم رو تو تاريکي شب مخفي مي کنم. با حسرت به بازي کردنشون نگاه مي کنم. هر کاري که مي کنم نمي تونم تصور کنم که چطور به همين سادگي شاد مي شن و غمهاشونو فراموش مي کنن و از زندگيشون لذت مي برن. چطور مثلا با گرفتن يه امتياز منفي اونقدر ناراحت مي شن ولي چند دقيقه بعد با اسم گذاشتن رو يکي ديگه تمام اون ناراحتي رو فراموش مي کنن. خيلي سخته ، اينکه ببيني راههاي خيلي ساده اي براي از بين بردن غمها و ناراحتيها وجود دارن ولي تو همشون رو فراموش کردي.

2003-03-31T00:37:00.000+04:30

چه مهربان بودي با من وقتي دروغ مي گفتي

2003-03-24T02:35:00.000+04:30

نمي دونم چرا بعضي وقتا فکر مي کنم که تا خرخره تو گه گير کردم

2003-03-22T03:18:00.000+04:30

امسال شروع سال جدید برام جالب که نبود هیچ ، یه جورایی حالمو گرفت. احساس کردم یه سال از عمرمو از دست دادم. حس کردم یه سال بزرگتر ( شاید پیرتر ) شدم. به نظرم اومد که یه سال یه مرگ ، به نیستی نزدیکترم. نمی دونم. فعلا که اصلا خوش نیست حالم.

2003-03-16T01:22:00.000+03:30

سفرنامه

نمی دونم وسط اتوبان چه کار می کرد. داشتیم حدودا با 160- 170 تا می اومدیم طرف تهران. جلو کنار راننده نشسته بودم و کاملا غرق خیالات و تفکرات خودم. یهو یه ضریه شدید تو شیشه درست جلوی صورتم چرتمو پاره کرد. اول فکر کردم یه چیزی تو مایه های میوه خورده تو شیشه. اما بعد دیدم که اون اطراف لب جاده درختی نیست که میوه ش بیافته رو ماشین ، جلومون هم هیچ ماشینی نبود که بگم از شیشه اون انداخته بودنش بیرون. اما دقت که کردم دیدم یه مقدار پر به اون مایع قرمز رو شیشه و برف پاک کنا چسبیده بود . یه چیزی شبیه مغز له شده هم روی شیشه پخش شده بود. اون وقت بود که تازه دوزاریم افتاد که چی شده. ولی خیلی جالب بود که بقیه آدمای تو ماشین اصلا ککشون هم نگزید. من هنوزم نمی دونم وسط اتوبان چه کار می کرد.

2003-03-15T13:37:00.000+03:30

متالل دوباره داره می نویسه

2003-03-09T08:50:00.000+03:30

PC ye injaneb pokide felan. in notebook e ham farsi nadare. ehtemalan 4 ta 5 rooz bayad beram morakhasi ejbari. vali barmigardam. INJA TATIL NIST.

2003-03-04T10:09:00.000+03:30

یاوه های مرد پست

دراین پله ها ، از میان سکوت ، در تردید ماندن و رفتن. پوچی ، اندوه ، نفرت معنای زندگی بی معنی من شده اند. دلتنگی برای کسی که نمی شناسمش. گذر بی تفاوت تو از کنار من. به دنبال معنای دیگری برای زندگی ، بیهوده ، تا دور افتاده ترین نقاط مغزم را گشته ام ، به هر کنج دلم سر کشیده ام ، اما به جز هیچ ، هیچ نیاقته ام. تأسفی که در نگاه این غریبه های به ظاهر آشنا موج می زند دیوانه ام می کند. با آخرین ذره شهامتم ، با گامهایی لرزان به لب بام می رسم. ولی افسوس. افسوس که برای برداشتن آخرین گام ، گامی معلق ، و سقوط به عمق جنون دیگر حتی سرسوزنی شهامت در خودم نمی یابم. باز مجبور به نفس کشیدن در خلاء زندگی می شوم. تنها با یک امید ، که یک روز ذره ای بیشتر شهامت داشته باشم.

2003-02-27T13:51:00.000+03:30

چهارشنبه بازم استاد متون اسلامی رو دودر کردیم. تا حالا نه اون ریخت ما رو دیده نه ما ریخت اونو. البته امروز خبر رسید که از سی و چهار تا دانشجوی کلاس نصفشون برگشتن و سر کلاس نشستن. در هر صورت دم اون هفده تای دیگه که با ما کلاس رو دودر کردن گرم.

2003-02-23T09:56:00.000+03:30

خواب

از قرمزا بیشتر خوشش می اومد. مثل بقیه تلخ و بد مزه نبودن. وقتی می ذاشتشون تو دهنش ، یه کم نگهشون می داشت تا مزه شون رو حس کنه. اما بقیه رو تا می ذاشت دهنش قورتشون می داد. تا اون موقع هفتاد و چهارتاشون رو خورده بود. از قرمزا بیشتر از بقیه. قرمزا مال مامانش بودن. خوب یادش بود که مامانه چقدر دنبال اون قرصا گشته بود. قرصای خواب آور جدید و قوی. برای هر دونشون حدود سی هزار تومن پول داده بود. آخه هیچ قرص خواب دیگه ای به مامانه اثر نمی کرد.از فکر اینکه مامانه مجبور بود دوباره بیافته دنبال قرصا خوشش اومد. یه دونه دیگه از قرمزا رو برداشت. انگار مزه مزه کردنششیرین ترین لحظه زندگیش بود. لحظه ای که دلش می خواست تا ابد ادامه پیدا کنه.خواست یه قرمز دیگه بخوره ، اما دیگه هیچ قرص قرمزی نموندهبود. از روی ناچاری یه قرص دیگه رو گذاشت دهنش. عجیب بود ، دیگه تلخی قورص رو حس نمی کرد. به جاش همون شیرینی آشنای قرصای قرمز رو احساس می کرد. همه قرصای باقی مونده رو خورد. یه شیشه پر از یه چیزی که دیگه نمی فهمید چیه هم پشت بندش. حتی اونم مزه قرص قرمزا رو می داد. کم کم خوابش گرفت. احساس قشنگی بود. مدتها بود که اونقدر با تمام وجود دلش نخواسته بود که بخوابه. دراز کشید و پلکاشو رو هم گذاشت و خیلی زود خوابش برد. یه خواب طولانی و بدون کابوس. خوابی که تا ابد ادامه داشت.

2003-02-21T17:36:00.000+03:30

وبلاگ منو می بینین شما؟ آخه خودم نمی بینمش!!

2003-02-16T12:12:00.000+03:30

این ماجرا واقعیست

دیرش شده بود. حتما تا برسه غذاها سرد می شدن. اونوقت مشتری شاکی می شدو با صاحب رستوران دعوا می کرد. بعدش هم رئیس خدمتش می رسید. اکه جلوی روزنامه فروشی برای خریدن یه پاکت سیگاراونهمه وقت تلف نکرده بود الان مجبور نبود که اونهمه عجله کنه. دسته گازو تا ته پیچوند. موتورش حسابی به سروصدا افتاده بود. تو سرازیری شریعتی همین طور به سرعتش اضافه می شد. دنبال یه بهونه می گشت که تاخیرشو پیش رئیس توجیه کنه. تو همین فکرا بود که دید یه پراید جلوش پیچید سمت پمپ بنزین. دستشو گذاشت روی بوق و سعی کرد با یه ویراژ پرایدو رد کنه اما چرخ جلوش به سپر پراید گیر کرد و ...

شنبه شب بود. طرفای ساعت نه. داشتم برمی گشتم خونه. نزدیکای پمپ بنزین شریعتی بودم که یهو صدای ممتد بوق از حدود صد متر عقب تر بلند شد. یه موتوری از اینا که غذا این ور اون ور می برن داشت با سرعت از شریعتی می اومد پایین و یه بند هم بوق می زد. می خواست یه پرایدو که داشت می رفت تو پمپ بنزین رد کنه. اما یه خورده کم آورد. چرخش یه سپر ماشین گیر کرد و یارو با موتورش بلند شد رو هوا. دو سه تا پشتک زد و خورد زمین ، دوباره غلتید و پرت شد سمت جوب. با موتورش خورد به کنار گارد روی پل پمپ بنزین. گارد از جا کنده شد و افتاد وسط خیابون. موتور هم چرخید و رفت زیر پل. خود طرف هم با موتور کشیده شد اون زیر و تا کمر رفت زیر پل. یه خورده سرشو بلند کرد ، یه صدایی کرد و همونجا افتاد.

2003-02-15T11:26:00.000+03:30

راست کار اینجاست این عکس واقعا.

2003-02-12T17:28:00.000+03:30

Happy Valentine

2003-02-09T08:52:00.000+03:30

اگر به سینما علاقه دارید حتی یه ذره ، فیلم Donnie Darko رو به هیچ وجه از دست ندید. اگر ندیدینش تا حالا ، بجنبید ، پیداش کنید و ببینید. اگر هم قبلا دیدینش ، عیبی نداره دوباره ببینیدش. این فیلم اونقدر ارزش داره که بشه دوباره دیدش.

2003-02-05T10:09:00.000+03:30

سهم من از دنیا

در سرازیری جنون ، از میان کوچه های نفرت ، طنین صدای خشم من در میان خرابه های خیابان خلوت زندگی به گوش می رسد.
تابش نورهای چشم نواز از پنجره خانه عصیان ، صدای هلهله جمعیت از بن بست مرگ ، روح خسته و زخم خورده مرا به خویش می خوانند.
تحمل این همه فشار و درد و رنج و نفرت سختی و تنهایی بی طاقتم می کند.
باید روزی از اینجا بروم ، به خانه عصیان یا بن بست مرگ. شاید هم در یکی از پس کوچه های خیابان زندگی گم شوم. می دانم ، زمان انتخاب نزدیک است.

2003-02-04T10:11:00.000+03:30

- تركه كليدش رو تو ماشين جا ميگذاره، تا بره كليد ساز بياره زن و بچش دو ساعت تو ماشين گير ميكنن!
- يه هواپيما تو قبرستون تبريز سقوط ميكنه، فردا راديو تبريز ميگه: شب گذشته يك فروند هواپيماي توپولوف در حومة شهر تبريز سقوط كرده و تا اين لحظه 34513 جسد كشف شده! عمليات براي يافتن اجساد بقيه قربانيان همچنان ادامه دارد!

2003-01-31T18:22:00.000+03:30

666

در علم ریاضیات به اعدادی که مجموع ارقامشان با مجموع عوامل اولشان مساوی است ، اعداد اسمیت می گویند.
معروفترین عدد اسمیت ، عدد شیطان است.
666 = 2 . 3 . 3 . 37
6 + 6 + 6 = 2 + 3 + 3 + 37
خب که چی هم نداره!
نوشتم که معلوماتتون بره بالا!!

2003-01-28T14:52:00.000+03:30

کلبه

چاقوی اولو که خورد جیغاش تبدیل به زوزه شد. با ضربه بعدی همون زوزه هم بند اومد. فقط یه ناله ضعیف که تو صدای نفسای ما گم می شد. البته بیخود زور می زد. اون نزدیکیا هیچ خونه ای نبود. تو اون ساعت شب ، تو اون سرما هم که کسی نمی اومد تو باغا پرسه بزنه. اون کلبه رو خیلی وقت بود که پیدا کرده بودیم. صاحیش خارج بود. سال تا سال هم کسی بهش سر نمی زد. خلاصه راست کار ما بود. بار اول نبود که این کار رو می کردیم. دیگه داشتیم حرفه ای می شدیم. اما این یکی یه کم با بقیه فرق می کرد. از همون موقع که کلبه رو دید شک کرد. بعد هم که وسایل توش رو دید شکش بیشتر شد. وقتی لختش کردیم دیگه مطمئن شده بود که زنده از اونجا بیرون نمیره. شروع کرد به جیغ کشیدن. سعی کردیم آرومش کنیم ، اما فایده ای نداشت. خواستیم با زبون نرمش کنیم ، اما هیچ نتیجه ای نداشت. مجبور شدیم کارشو تموم کنیم. چاقوی اولو که خورد جیغاش تبدیل به زوزه شد.

2003-01-25T13:07:00.000+03:30

یه جایی از فیلم دکتر استرنج لاو:

ژنرال ریپر: من این استدلال رو قبلا هم شنیدم. ناپلئون می گه با سرنیزه فقط یه کار نمی شه کرد ، اونم اینه که نمی شه نشست روش.

2003-01-23T09:20:00.000+03:30

کاندید

یه ساعتی می شد که داشت برای مردم حرف می زد. سعی کرده بود که حرفاش تکراری و خسته کننده نباشه. فکر می کرد مردم به آدمی که حوصلشونو سر ببره کمتر رأی می دن.از همون اول سخنرانی مثانه ش خیلی بهش فشار آورده بود ، ولی سعی کرده بود که بهش توجهی نکنه. نمی تونست اهمیتی بهش بده. وسط سخنرانی که نمی شد رفت توالت. اما دیگه نمی شد. کم کم پشت تریبون یه جنب و جوش افتاده بود. هی این پا و اون پا کرده بود ، هی به خودش پیچیده بود ، اما سعی هم کرده بود که ثابت و محکم وایسته. کم کم حس کرده بود که مردمی رو که جلوش وایستادن رو زرد می بینه. اما باز هم جلوی خودش رو گرفته بود. دیگه ادرار داشت از غده های اشکیش بیرون می زد ، از گوشاش ، از بینیش. اما باز هم اهمیتی بهش نداده بود. انگار دیگه ادرار به مغزش رسیده بود. یه جور حالت مستی بهش دست داده بود...

یه ساعتی می شد که داشتیم به اراجیف طرف گوش می دادیم. مثلا سعی می کرد که حرفای جدید و تازه بزنه. داشت از برنامه های آینده اش واسه مرده و شهر و کشور حرف می زد. اما انگار یه مشکلی داشت یارو. هی وول می خورد اون بالا. آروم و قرار نداشت. " فکر کنم شاش داره " "بیچاره ، ببین داره چه زجری می کشه " اینو دو تا جوون که بغل دستم وایستاده بودن به هم گفتن. همون موقع بود که شروع کرد به چرندیات به هم بافتن. دیگه خیلی داشت دری وری می گفت.بی ربط بی ربط. بعد هم یه دفعه همونجا ولو شد رو زمین. ما که تو ردیف اول وایستاده بودیم فوری رفتیم بالای سرش. مردک بدبخت روی زمین پهن شده بود و یه چشمه زرد رنگ متعفن از زیرش راه افتاده بود.

2003-01-16T09:38:00.000+03:30

شکارچی

شکارچی از صبح تا الان که نزدیکای غروبه هیچ چیزی برای خوردن گیر نیاورده. در واقع هیچ خوردنی سراغش نیومده. اینجا رو تازه امروز صبح کشف کرده ، اون موقع به نظرش جای جالبی اومده ، اما حالا فکر می کنه که احمقانه ترین جای ممکن رو برای شکار انتخاب کرده.همین طور که داره به خودش به خاطر این انتخاب مزخرف بدوبیراه می گه یه دفعه صدای خوراکی رو می شنوه که داره می آد طرفش. فورا خودش رو مخفی می کنه. صدا نزدیک و نزدیکتر می شه. یه خورده زیادی بلنده. یه کم نگرانش می کنه ، اما اونقدر گرسنه و بی طاقت شده که اهمیتی به این نگرانی نمی ده. خوراکی یهو سروکله اش از پشت یه بوته پیدا می شه.ولی انگار هیکلش یه جورایی زیادی گنده اس. همین طور مستقیم میاد سمت دام و خیلی راحت بین تارها گیر می افته. اما تا شکارچی بخواد از جاش بجنبه ، خوراکی که یه کم هیکلش برای تار گنده اس یه تکون یه خودش می ده و نصف تار رو داغون می کنه و راهشو می کشه و می ره. شکارچی با تأسف به تار نیمه خرابش نگاه می کنه. انگار اون شب نه تنها غذایی قرار نیست گیرش بیاد بلکه باید تا صبح هم اضافه کاری بکنه.

2003-01-14T09:25:00.000+03:30

مرد سالهای سال زندگی کرده بود. شاید بیشتر از دویست سال. اما هنوز جوون و سرحال بود. تو تمام این سالها فقط به زندگی و لذت بردن از اون فکر کرده بود.
یه روز که داشت واسه خودش تو کوچه ها پرسه می زد ، یه نفر جلوشو گرفت. آشنا بود طرف. یارو ازش پرسیده بود که فلانی تو که این همه سال زندگی کردی به مرگ هم فکر کردی تا حالا؟ مرد هیچ وقت به مرگ فکر نکرده بود. یه صدا توی مغزش پیچیده بود. شاید هم یه بخار مسموم. از اون لحظه به بعد دیگه کار مرد شد فکر کردن به مرگ. بیست و چهار ساعت از اون موقع نگذشته بود که جنازه اش رو توی یه کوچه بن بست پیدا کردن.
یادت باشه هر چی بیشتر بهش فکر کنی زودتر میاد سراغت.

2003-01-11T10:42:00.000+03:30

برید اینجا یه کم پرسه بزنید

2003-01-11T10:39:00.000+03:30

سرخ

صورتم رو توی آینه تماشا میکنم. کثیف. پر از مو. یه هفته ای می شه که به سر و وضعم نرسیدم. حسابی صورتم رو کف می مالم. تیغ رو بر می دارم ، روی صورتم می کشم. از بالا به پایین. حرکات موزون و مداوم. وسط سفیدی کفا یه رگه سرخ می زنه بیرون. دردش تمام سرم رو پر می کنه. صورتم رو توی آینه تماشا می کنم. یه نظرم جالب می آد. سعی می کنم قشنگترش کنم. یه رگه سرخ دیگه از اون طرف صورتم می زنه بیرون. یکی دیگه ، یکی دیگه... صورتم رو توی آینه تماشا می کنم. خیلی قشنگ شده. زیباییش از زیر چونم سر می خوره روی گردنم و روی تمام تنم پخش می شه. سرخیش کم کم به کاسه سفید دست شویی و سرامیکای سفید حمام هم سرایت می کنه. حالا دیگه تمام حمام رو توی آینه تماشا می کنم. از دیدن این همه سرخی تو این زمینه شفید حس عجیبی بهم دست می ده. احساس گیجی می کنم. محو منظره می شم. خودم رو روی سرامیکا رها می کنم و جزئی از این منظره می شم. دیگه هیچ چیز رو توی آینه تماشا نمی کنم.

2003-01-09T11:11:00.000+03:30

یه شب تا صبح من و آسمون به حال هم گریه کردیم. من به حال دل سیاه اون اونم برا دل سیاه من. فردا صبح دل آسمون آبی آبی شده بود اما دل من از قبلش هم سیاه تر شده بود.

2003-01-07T13:34:00.000+03:30

هی تو! گربه نره رو ندیدی؟
علی جدی جدی تعطیله؟

2003-01-04T12:30:00.000+03:30

عطر

عطرشو حس می کنم. همه جا بوش رو می ده. با هر نفسی که می کشم تمام وجودمو پر می کنه. اصلا از درون خودم عطرش بلند می شه. انگار خودم منبع این عطر و بو هستم. عطر مرگ ، اینجا همه خونه رو پر کرده. حس می کنم باید حساب یه نفر رو برسم ، برای کامل شدن این عطر ، برای کامل شدن این حس لازمه که حتما خون ریخته بشه. تمتم اتاقای خونه رو می گردم. دونه به دونه ، وجب به وجب. اما هیچ کس خونه نیست. می رم طبقه بالا ، در می زنم ، کسی در رو باز نمی کنه. طبقه های پایین هم کسی نیست. می خوام برم ساختمون بغلی. اونجا حتما کسی پیدا می شه که خونشو بریزم. اما...اما دیگه حسش نمی کنم. دیگه عطرشو حس نمی کنم. از دست دادمش. اون لحظه شیرین رو از دست دادم. چه خوش شانس بودن آدمای این خونه - لااقل این بار - و چه بد شانس بودم من که هیچ کدومشون این لحظه زیبای من رو کامل نکردن.

2003-01-01T00:27:00.000+03:30

بابا 2003 تون مبارک!

2002-12-29T10:31:00.000+03:30

از میان گذرگاههای آبنوس

مردی ساکت آنجا داخل برج است
لال در میان دنیایی تاریک
هنوز کلمات روی لبان دختر باکره می رقصند

پوشیده در لایه هایی از تیره ترین مخمل
غوطه ور در نوری دل تنگ کننده از طلوع
... کاملا سیاه

و در صبر او برای پایانی باشکوه
ایستاده در بالای پله ها
از طلوع تا غروب قلبش یکبار می تپد

پاک کردن کلمات از خرابه های ذهن
تیزشان کن! به پیکانهایی مبدلشان گردان

به نتیجه نخواهی رسید ، بدون کمان هیچ پیکانی پرواز نمی کند

سیاهی تلخ

عبور از میان گذرگاههای آبنوس
همراه پیر ستارگان
پیر سیاهترین لباسش را پوشیده

در آن برج هیچ مردی نیست
در سواحل با جامه ای سیاه قدم می زند
سرمای تلخی دیوارهای امید را در میان گرفته
هیچ رد پایی بر شنها باقی نمانده است

2002-12-26T09:41:00.000+03:30

پیرزن

یادته گفتم همین روزا می فهمی کی پیرزن رو کشته. نه پلیسا هنوز قاتلو پیدا نکردن. ولی تو می فهمی. آره می فهمی چون من بهت می گم. آره من می دونم کی اونو کشته اما پلیسا نمی دونن. فکر می کنی خل شدم ها؟ نه حالم خوبه خوبه. اینجوری نگام نکن مگه به من نمیاد آدم کش باشم؟ آره من کشتمش. وقتی اونشب رفتم خونش تا هیزم براش بشکنم دوباره یکی از اون لبخندای کثیفشو تحویلم داد و روی یه صندلی روبروم نشست و چشم دوخت به من. منم دیگه طاقت نیاوردم. تبر رو بلند کردم و پرتش کردم طرفش. صاف فرو رفت تو صورتش.انگار باری رو که یه عمر رو شونه هام سنگینی می کرد رو از روشون برداشته بودن. هیچ وقت از دیدن چهرش اون همه لذت نبرده بودم. چته حالا؟ کجا می ری؟ به پلیس خبر بدی! مگه من می ذارم. صبر کن.

اومده اینجا روبروم نشسته و یه جور عجیبی نگام می کنه. می گه از قاتل پیرزن خبر داره می گه خودش اونو کشته. وقتی ماجرا رو تعریف می کنه یه برق عجیبی تو صورتش موج می زنه.من قبل از اینکه حرفاش تموم شه راه می اقتم که برم پیش پلیس. فریاد می زنه ودنبالم راه می افته. سعی می کنم از دستش فرار کنم اما هنوز به در نرسیدم که سردی تیغه چاقو رو توی کمرم حس می کنم.

2002-12-25T10:24:00.000+03:30

کرم کوچیک موقعی به یه کرم بزرگ تبدیل شد که چند تا کرم بزرگ رو درسته بلعید

2002-12-24T09:46:00.000+03:30

دل تنگی

دخترک نشسته کنار پنجره و به ستاره های آسمون نگاه می کنه. می دونه که اونور دتیا هم شبا مردم کشورش همین ستاره ها رو تو آسمون می بینن. دخترک با اینکه چند ساله از کشورش دوره اما احساس دلتنگی نمی کنه. چون هر وقت یه ذره فقط یه ذره دلکوچیکش تنگ بشه فوری می ره و به ستاره ها نگاه می کنه و به کشورش و مردمش و شهرش و خیابوناش و این جور چیزا فکر می کنه. فکر می کنه و امیدواره. از امیدواری هم بیشتر ، مطمئنه. مطمئنه که بالاخره یه روزی دوباره بر می گرده و از پنجره اتاق خودش ، تو خونه خودش ، تو شهر خودش ، بین مردمش و تو کشور خودش به این ستاره ها نگاه می کنه. حالا بازم دخترک نشسته کنار پنجره و به ستاره های آسمون نگاه می کنه.

2002-12-19T08:50:00.000+03:30

بن بست

خیابون خلوت بود. تو اون ساعت شب تو اون برف وسرما پرنده هم اونجا پر نمی زد. ماشینو روشن کرد. گذاشت تو دنده و راه افتاد. عقربه سرعت سنج با سرعت از روی عددا می گذشت. 60... 70... 80... 90... 100... همینطور از روشون رد میشد و بالاتر می رفت.
کوچه بن بست بود. اینو خوب می دونست. می خواست خاطره مرگش هیچوقت از ذهن باباش پاک نشه آخه تمام سرمایه باباش همون ماشین بود. اگه ماشین از بین می رفت باباش حسابی بدبخت می شد. شاید اینجوری یه ذره جبران اون همه سختی که از دست باباش کشیده بود می شد. داشت به دیوار ته کوچه می رسید. پاشو بیشتر روی گاز فشار داد. زوزه موتور بلند شده بود. تا چند ثانیه دیگه همه چی تموم میشد.
احساس کرد ته دلش یه چیزی وول می خوره. یه چیزی که همینطور بزرگتر و پر جنب و جوش تر می شد. آروم آروم از کنج دلش شروع شد و تمام بدنش رو به لرزه انداخت. یه حس عجیبی بود. یه جور گرما. یه حسی مثل امید یا پشیمونی یا ترس. نمی تونست توصیفش کنه. شاید هنوز برای مردن زود بود. شاید می تونست با یه روش دیگه از این وضعیت نجات پیدا کنه. شاید...
کوبید رو ترمز. ترمز دستی رو تا ته کشید. ماشین دور خودش چرخید و کنار دیوار ته کوچه آروم گرفت. اونشب قرار نبود کسی توی اون کوچه بمیره.

2002-12-15T09:59:00.000+03:30

رز صورتی

به هر گلی که می رسید اول خوب نگاهش می کرد بعد هم بو ، بعدش هم فورا گل رو پرپر می کرد. از صبح کارش همین بود. توی مسیر هیچ گلی از دستش جون سالم به در نبرده بود. عوضش اون از دست تمام باغبونا جون سالم به در برده بود. این کار رو همین طور ادامه داده بود تا رسیده بود به یه بوته رز صورتی. تمام گلهای اونو هم پرپر کرده بود ، به جز یکی. اون یدونه یه جورایی به دلش نشسته بود. کم کم رفته بود تو نخش. اونقدر حواسش به گل بود که متوجه سر رسیدن باغبون نشده بود. پیرمرد پس یقه اش رو چسبیده بود و فریاد زده بود که چرا گلا رو به این روز انداخته؟ اونم گفته بود که چون اون روز روز حهانی گلای پرپره! پیرمرد داد کشیده بود که کی همچین اسمی رو روی این روز گذاشته؟ اون هم همون طور که به آخرین رز صورتی خیره شده بود جواب داده بود که خودش صبح که از خواب بیدار شده این اسم رو برای امروز انتخاب کرده.

2002-12-12T09:30:00.000+03:30

یکی بود یکی نبود
زیر گنبد کبود
لخت و عور تنگ غروب
سه تا پری نشسته بود
زاز و زار گریه می کردن پریا
مثل ابرای بهار گریه می کردن پریا
...
فقط می خواستم بگم امروز سالروز تولد احمد شاملو هستش همین

2002-12-10T14:26:00.000+03:30

در این خیابانهای پر از کثافت راه می روم
و تنفر در ذهنم پرورش می یابد
توهینشان را حس می کنم
اما من از این قوانین پیروی نخواهم کرد
با دروغ ها و تناقض ها تقصیر را به گردن هم می اندازند
اما من مسیرم را تغییر نخواهم داد
باید روشهای پر از لجنشان را فراموش کنند
هیچ نوری نیست اما نفرت مرا پیش می برد
باید بدانند
جنون و نفرت سلاح من خواهند بود در این جنگ
جنگی که من آن را آغاز نکردم
و بازنده هم نخواهم بود
پیروز شدنشان خیالی باطل است
سرانجام روزی سقوط خواهند کرد
و آنروز
بر بلندی ایستاده و نظاره گر خواهم بود
با قهقهه ای دیوانه وار
و آنگاه...
...من آزادم

2002-12-08T09:34:00.000+03:30

آخرین مهملات یک مرده

امروز سگی را در خیابان دیدم و به طرفش تکه چوبی پرتاب کردم سگ هم برایم دم تکان داد اما من می خواستم چوب را به چشمش بزنم. دیروزدر قرعه کشی بانک یک اتومبیل بردم اما آن را از دره پایین انداختم. پیرمردی که از خانه اش خارج می شد از من به خاطر برداشتن آشغالهای جلوی در خانه اش تشکر کرد اما من می خواستم آنها را از زیر در داخل خانه اش بریزم. دختر زیبای همسایه با رفتارش نشان داد که به من علاقه دارد اما من برادرش را می پرستم. صاحب خانه در راه پشت بام مرا دید و فکر کرد که می خواهم کولرش را درست کنم اما من آن را کاملا از کار انداختم. اکنون که بر لبه پشت بام ایستاده ام حس می کنم که زندگی به من لبخند می زند اما من دلم می خواهد که زندگی را تا خرخره توی چاه توالت فرو کنم. باد می وزد و حتما می خواهد که این تکه کاغذ را که رویش می نویسم به او بسپارم اما من آن را تا می کنم و در جیبم می گذارم و قبل از اینکه اتفاق دیگری بیافتد از این بالا خودم را به پایین پرتاب می کنم.

2002-12-04T09:29:00.000+03:30

عروسکی که قرار بود اسمش پینوکیو باشد

پیرمرد خسته بود. خسته از یک عمر کار سخت و طاقت فرسا. سالها بود که انواع در وپنجره و میز و صندلی و باقی لوازم چوبی خانه را می ساخت. زندگی و کارش یکنواخت و کسالت بار شده بود. بالاخره در یک شب سرد زمستانی که برف همه جا را سفیدپوش کرده بود ، پیرمرد تصمیم گرفت برای یک بار هم که شده برای دل خود وسیله ای بسازد. اما توی کارگاه تنها یک تکه چوب نه چندان بزرگ باقی مانده بود. این موضوع پیرمرد را دلسرد نکرد. نمی خواست که هیچ چیز لحظات شادش را خراب کند. فکر کرد که با آن تکه چوب چه چیزی می تواند یسازد. ابتدا تصمیم گرفت که یک پیپ درست کند ولی بعد به فکریک تابلوی ظریف و زیبا افتاد. سپس خواست که یک جامدادی رومیزی درست کند شاید هم یک رختاویز دیوارکوب... همانطور که مشغول فکر کردن بود حس کرد که صدای شخصی را می شنود. بیشتر که دقت کرد دید صدا از تکه چوب بلند می شود. صدا از او می خواست که از آن تکه چوب عروسکی بسازد تا همدم تنهاییهای دلش شود. شگفتزده اما خوشحال دست به کار شد. ساعتی بعد سر وتنه عروسک از دل چوب بیرون آمد. در همان حال که پیرمرد مشغول کار بود هوا سردتر و سردتر می شد. تا کار به جایی رسید که از شدت سرما و لرزش دست پیرمرد نمی توانست کارش را دقیق و درست انجام دهد. در گوشه و کنار کارگاه به جستجو پرداخت اما هیچ چوبی باقی نمانده بود تا در بخاری بسوزاند. کم کم بدن پیرمرد از شدت سرما بی حس می شد و اگر اوضاع همینطور ادامه پیدا می کرد نمی توانست تا صبح دوام بیاورد. چاره دیگری برایش نمانده بود. عروسک نیمه کاره را درون بخاری انداخت. سرما آنچنان در وجودش نفوذ کرده بود که التماسهای عروسک هیچ تاثیری بر او نداشت. همانطور که در کنار بخاری نشسته بود و به شعله ها نگاه می کرد اندیشید که اگر عروسک را تمام می کرد حتما اسمش را پینوکیو می گذاشت.

2002-12-04T08:24:00.000+03:30

روز پیشین

چون این داستان یه کم زیادی حجمش بالاس اگه من بخوام همین طوری یه ذره یه ذره اینجا بذارمش تا چند سال دیگه هم تموم نمی شه. اگه علاقمندید که کلشو بخونید این لینکای زیر رو برید شونزده تا عکسه که اسکن همون داستانه برشون دارید وسر فرصت بخونید. تا یادم نرفته از Duff هم ممنونم هم معذرت می خوام که کامل به قولم عمل نکردم.
یک ، دو ، سه ، چهار ، پنج ، شش ، هفت ، هشت ، نه ، ده ، یازده ، دوازده ، سیزده ، چهارده ، پونزده ، شونزده

2002-11-30T10:45:00.000+03:30

برداشتی از
دخترک کبریت فروش

مادربزرگ حرفای زیادی بهش زده بود. اما یه حرفش بود که هیچ وقت یادش نمی رفت. گفته بود که وقتی یه نفر می میره اگه تو زندگیش آدم خوبی بوده باشه به یادش یه ستاره توی آسمون روشن می شه. خیلی به این حرف فکر کرده بود. همیشه فکر می کرد وقتی خودش بمیره هیچ ستاره ای براش توی آسمون روشن نمی شه. اگر هم روشن بشه یه گوشه پرت آسمون یه ستاره کوچیک روشن می شه که نورش پت پت می کنه و روشو همیشه یه تیکه ابر پوشونده. از وقتی هم که مادربزرگ مرده بود همیشه شبا وقتی تو خیابونا می گشت تا کبریتا رو بفروشه سرش بالا بود و تو آسمون دنبال ستاره مادربزرگ می گشت. اونقدر حواسش به ستاره ها بود که فرصت نمی کرد کبریت بفروشه. تا اینکه یه روز باباش وقتی می خواست راهیش کنه سمت شهر گفت که تا همه کبریتا رو نفروشه حق برگشتن به خونه رو نداره. وقتی به شهر رسید هوا دیگه تاریک شده بود و ستاره ها کم کم تو آسمون پیداشون می شد. بازم شروع کرد به گشتن دنبال ستاره مادربزرگ. وقتی به خودش اومد که تمام آسمون رو ابرا پوشونده بودن و هیچ کس هم توی خیابونا نمونده بود و اونم هیچ کبریتی نفروخته بود. می دونست که اگه بره خونه باباش حسابی خدمتش می رسه. رفت و یه گوشه کنج دیوار نشست. دلش برای مادربزرگ تنگ شده بود. دلش می خواست سرشو بذاره رو زانوی مادربزرگ و همونجا بخوابه. تو خیالش پیش مادربزرگ بود که دونه های برف یکی یکی اومدن پایین. چند ساعت که گذشت همه جا رو برف گرفت. لباس کافی نداشت. حسابی سردش بود. دونه دونه کبریتارو روشن کرد تا شاید یه کم گرم بشه. کم کم خوابش گرفت. دیگه سرما رو حس نمی کرد. دلش می خواست بخوابه. بخوابه و دیگه تا وقتی هوا گرم نشده بیدار نشه. احساس می کرد که یکی داره صداش می کنه. دقت که کرد مادربزرگ رو دید که از بین برفا داره میاد طرفش. فوری دوید پیش مادربزرگ. مادربزرگ هم دستش رو گرفت و بردش پیش ستاره ها. همون وقت یه ستاره پر نور نزدیک ماه متولد شد.

2002-11-26T09:56:00.000+03:30

دلقک

از ظاهر اتاق حدس می زد که باید توی بیمارستان باشه. اما تو بیمارستان چه کار می کرد. چیزی یادش نمی اومد. می خواست از جاش بلند شه و بره از یه نفر بپرسه که چه بلایی سرش اومده اما نمی تونست تکون بخوره. تو همین وضعیت بود که یه نفر که احتمالا دکتر بود اومد بالای سرش و بهش گفت که تصادف کرده ، گفت که توی تصادف همه خانوادش از بین رفتن ، گفت که چند جای بدنش شکسته ، گفت که دچار سوختگی شده ، گفت که نصف صورتش از ریخت افتاده ، گفت تا دو ماه نمی تونه از جاش حرکت کنه.

دو ماه بعد که از جاش بلند شده بود راه رفتن تقریبا یادش رفته بود. یک ماه طول کشید تا دوباره بتونه تعادلش رو حفظ کنه و راحت راه بره و بدوه. روزی که می خواست از بیمارستان بره بعد از خداحافظی و تشکر از دکترا و پرستارا موقعی که داشت از بیمارستان می رفت بیرون وسط سالن انتظار یه مردی رو دید که قیافش مثل دلقکای سیرک بود. توجهش جلب شد. برگشت تا دقیقتر تگاه کنه. اما انگار خودش هم توجه اون مرد رو جلب کرده بود. چون اون هم برگشت طرفش. خیلی عجیب بود. نصفه اون طرف صورت مرد سالم و طبیعی بود. چقدر شبیه خودش بود اون نصفه. اون اصلا خود خودش بود. اون تصویر خودش بود تو آیینه. تو این سه ماه اونقدر حواسش به چیزای دیگه بود که پاک یادش رفته بود صورتش هم آسیب دیده. حسابی جا خورد. نمی دونست با این صورت چطوری بره بین مردم. فکر کرد حتما حسابی بهش می خندن. نمی دونست چه کار می تونه بکنه. اما بیشتر که فکر کرد دید این چیزا دیگه براش اصلا اهمیتی نداره. صورتی که تمام عشقش از بین رفته بود ، صورتی که دیگه خنده بچه هاش رو نمی دید ، صورتی که دیگه از شادی زنش شاد نمی شد ، صورتی که محبت پدرش رو برای همیشه از دست داده بود به چه دردی می خورد.

سالها از اون ماجرا می گذره. حالا مرد معروفترین دلقک سیرک کشورش شده. دلقکی که با داستان زندگیش مردم رو روده بر می کنه. اینکه چطور تصادف کرده و تو تصادف همه چیزشو از دست داده و در مقابل یه نصفه صورت دلقک گرفته. خودش فکر می کنه که تو این معامله کلی سود کرده.

2002-11-23T11:56:00.000+03:30

خون تازه

هیچ چیز مثل خون تازه و گرم که مستقیم از سرخرگ می اومد اونو سر حال نمی آورد. اما چند روزی می شد که هیچ خونی نخورده بود. آخه کسی رو پیدا نمی کرد که خونشو بخوره. دوسه روزی بود که تو این خونه گیر کرده بود. خونه ای که هیچ کس توش زندگی نمی کرد. هیچ راه فراری هم پیدا نکرده بود. اگه اوضاع همینطوری پیش می رفت تا چند روز دیگه از گرسنگی می مرد. یه گوشه نشسته بود و به حال خودش افسوس می خورد که یکدفعه احساس کرد بوی غذا به مشامش می خوره. اشتباه نمی کرد. بوی انسان ، بوی خون تازه می اومد. به سمت بو پرواز کرد. بو از یه مرد بود. حتما صاحب اون خونه بود. لابد مسافرت بوده وتازه برگشته. ولی کاش تنها نبود. کاش زن وبچه هاش هم همراهش بودن. اونوقت می شد با خیال راحت مدتها تو اون خونه زندگی کرد. البته باز اینم از هیچ چی بهتر بود. پشت گردن مرد جای مناسبی به نظر می رسید. ولی هنوز نیشش رو فرو نکرده بود که دید دست مرد داره با سرعت به طرفش میاد. تو آخرین لحظه جا خالی داد. مثل اینکه این یارو رو نمی شد به این مفتیا گزید. باید یه کم دیگه هم صبر می کرد تا طرف بخوابه ، اونوقت با خیال راحت می رفت سراغش.

یه جورایی عصبی به نظر می رسید. مدام اینطرف و اونطرف می رفت و با خودش حرف می زد. وسایل رو برمی داشت و بدون اینکه هیچ استفاده ای ازشون بکنه می ذاشت سر جاشون. به در ودیوار لگد می زد. به خودش فحش می داد. کم کم داشت شبیه آدمای دیوونه می شد. دیگه هیچ امیدی براش نمونده بود. از کارش اخراج شده بود ، اونم بعد از هفده سال. زنش هم که در خواست طلاق کرده بود. بدهی هاش هم که سر به آسمون می زد. پسراش هم که حاضر نبودن هیچ کمکی بهش بکنن. هیچ کس دیگه ای رو هم نداشت که ازش کمک بخواد. احساس می کرد به بن بست رسیده. به ته خط. دیگه چاره ای نداشت. به سمت اتاقش رفت.

مرد داشت به سمت اتاقش می رفت. حتما می خواست بخوابه. دنبالش پرواز کرد. رفت یه گوشه نشست تا وقتی مرد خوابید بره سراغش. اما مرد نخوابید. از کشوی کنار تخت یه اسلحه در آورد و از اتاق بیرون رفت. دوباره پرواز کرد و اومد بیرون تا ببینه چه خبره. مرد روی کاناپه نشسته بود. حالش انگار خیلی خراب بود. شاید می خواست همونجا بخوابه. تو همین فکرا بود که دید مرد اساحه رو فرو کرد تو دهنش و شلیک کرد. باورش نمی شد. خون تازه داشت از پشت سر مرد مثل فواره بیرون می زد. فوری پرواز کرد تا خودشو به اونجا برسونه. یه حمام خون. چیزی بهتر از این تو زندگی یه پشه وجود داشت؟

2002-11-19T09:14:00.000+03:30

در خیال

سلام می کنی. در جوابت می گویم: سلام از ماست . حالتون چطوره؟ خانواده خوب هستن؟ و در خیالم مجسم می کنم که تو را در آغوش می گیرم و در جواب سلامت بوسه ای بر لبانت می زنم. از اوضاع واحوالم می پرسی. در جوابت می گویم: مثل همیشه. مشغول درس و مشق و کلاس. و در خیالم می گویم که دلتنگ تو ام و دوریت بیتابم می کند. این پا و آن پا می کنی ، حرفی برای گفتن نداری. می گویی کلاس داری و باید بروی. در جوابت چیزی جز خدا نگهدار نمی توانم بگویم. اما در خیالم تو را تا نزدیک کلاس همراهی می کنم دست در دست ، بازو در بازو. و بوسه ای دیگر برای خداحافظی. حتی قبل از رفتن قرار شام را هم می گذارم. اما چه سود تو رفته ای و من اینجا تنها ایستاده ام در حالیکه باز هم هیچ کدام از این کارها را انجام نداده ام.

2002-11-16T10:52:00.000+03:30

عکس اول

احتیاج به معرفی که ندارن. فقط چون اسم اینجا یه جورایی مربوط به اینا می شه عکس اول رو اختصاص دادم بهشون.

2002-11-16T10:31:00.000+03:30

سیاه

سیاه خیلی حالش گرفته بود. آخه هیچ کس تحویلش نمی گرفت. اگر هم سراغش می اومدن فقط به خاطر غم و عزاداری و یه کارایی مثل اینا بود. رنگای دیگه هم خیلی باهاش میونه خوبی نداشتن. می گفتن که یه تصویر ، یه نقاشی ، یه منظره یا هرچیز دیگه وقتی تو توش باشی کثیف وتاریک و دلگیر می شه. می گفتن وقتی تو کنار ما باشی کسی به ما هم توجه نمی کنه. اونقدر از این جور حرفا شنیده بود که خودشم باورش شده بود که به هیچ دردی نمی خوره. روش نمی شد خیلی تو چشم بیاد. سعی می کرد کمتر جایی ردی از خودش بذاره. ولی بازم دست از سرش بر نمی داشتن. بازم حالشو می گرفتن. تا کار به جایی رسید که دیگه طاقتش تموم شد. هر جا که ردی ازش بود رو پاک کرد. تمام سیاهیها رو. بعدش هم راهش رو کشید و رفت. رفت تا یه جا خودشو گم و گور کنه. بعد از رفتنش اوضاع عوض شد. دیگه هیچ جا اثری از سیاهی نبود. دیگه جایی کثیف و تاریک و دلگیر نبود. ولی انگار یه جای کار خراب بود. چون دیگه اصلا کسی به رنگای دیگه توجه نمی کرد. دیگه کسی از دیدن یه تصویر قشنگ لذت نمی برد. دیگه منظره ها جذابیتی نداشتن. کم کم مردم دل مرده شدن. بقیه رنگها دیگه جلوه ای نداشتن. همه چیز داشت به نابودی کشیده می شد ، به پوچی ، به هیچ. تا اینکه یه روز سیاه سروکله اش پیدا شد. اما این سیاه دیگه اون سیاه قبلی نبود. یه درخشندگی عجیبی توش موج می زد. یه جورایی چشمو خیره می کرد. نمی تونستی بهش نگاه نکنی. نمی شد ازش لذت نبری. اومد و هر جا که می شد یه ردی از خودش گذاشت. هر جا رو که نگاه می کردی یه اثری از سیاه می دیدی. دوباره منظره ها و نقاشیها و تصاویر زیبا می شدن. دوباره رنگای دیگه مورد توجه قرار می گرفتن. دوباره زندگی قشنگ می شد. اما بین همه اینها یه چیزی فرق کرده بود. سیاه زیباترین رنگ شده بود.

2002-11-13T13:36:00.000+03:30

Hiccup

نمی دونم تا حالا همچین اتفاقی افتاده یا نه ، ولی خیلی دلم می خواد که اتفاق بیافته و منم شاهدش باشم. اینکه یکی از این آقایون کله گنده ها وقتی تازه شروع کرده به سخنرانی به سکسکه بیافته اساسی و هرکاری کنه بند نیاد! ( اگه آخوند هم باشه که دیگه... )
مثلا فکر کنید خاتمی اون موقع که تو اسپانیا کنفرانس خبری داشت اون وقت که گزارشگره ازش راجع به نظر خامنه ای در مورد دموکراسی تو ایران پرسید تا می اومد جواب بده به سکسکه می افتاد و یه بند هیک...هیک می کرد.یا مثلا رفسنجانی وقتی می خواست خطبه نماز جمعه بخونه همون اول که قربون صدقه مردم رفته بود که براش شعار دادن تا می اومد بگه اعوذ بالله من ال...هیک. یا خامنه ای موقعی که تو بیت رهبری برا سران کشوری و لشگری داره حرف می زنه و می گه ایران امروز باید به نسل جوان خودش...هیک هیک.

2002-11-11T16:00:00.000+03:30

روز پیشین ( قسمت چهارم )

...کشتی را به سرعت می بریدند تا پیش از آنکه غرق شود دیگر اثری از آن بر جای نماند ، جمعیت زیادی با اره هایی که در دست داشتند بروی عرشه مشغول بودند و اره ها را می دیدی که مدام به جلو و عقب می رفتند و دیگر از کشتی چیزی باقی نمی ماند ، از هیچ چیز چیزی باقی نمی ماند ، انگار همه چیز در تلاتم موجها ناپدید شده باشد همچنانکه دیگر بومرنگ ها پس از نبردی طولانی رفته بودند و جنازه ها فاسد شده بودند و بادبانها یکی پس از دیگری فرو می افتادند وتنها چیزی که باقی می ماند همان مزغ دریایی بود که از مخمصه بادبانها نجات یافته بود و همچنانکه چشمانم را بسته بودم دیدمش که نگاهی به زیر خود که همه چیز در آن در حال نابود شدن بود انداخت و با خیالی آسوده پرید و رفت. در آن زمان چشمانم را بی حوصله باز می کردم و می دیدم که هنوز کنار تخت نشسته ، ظاهرش طوری نشان می داد که انگار گریه می کند ، مثال یک شکوفه پلاسیده و من جریان سیالی را زیر پوستم احساس می کردم و بعد بدنم به آرامی پراکنده می شد و سعی می کردم از یاد ببرم صورت دلقک وار او را بر لبه تختواره گورم با لبخندی بر لب ، احساس می کردم هیچگاه آلودگی تصویرش از پیشانیم پاک نخواهد شد ، پس تصویر فرشته مهربان کم کم محو می شد و آنگاه دوباره بازمی گشت ، بعد که شروع به حرف زدن می کرد دهانش را تصور می کردم چون پوسته زمین در هنگام زلزله که شکاف بردارد وباز شود و سیلابی از لجن از آن بیرون ریزد و همه اطراف را آلوده کند در حالیکه ساختمانها در کنارش فرو می ریزند و همه فرار می کنند ، اینها تنها برای این بود که به من بگوید پزشکی در راه خانه است...

2002-11-10T10:16:00.000+03:30

کابوسی دیگر

خانه تاریک است. در را می بندی. دیگران را صدا می کنی. صدایی در جواب بلند نمیشود. کلید چراغ را می زنی. روشن نمی شود. حتما برق رفته. به دنبال شمع کورمال کورمال به سمت کمد می روی. شمعها در جایشان نیستند. شاید بار آخر که برق رفته تمام شده اند و کسی هم شمع جدید نخریده است. به یاد چراغ قوه ات می افتی. آهسته طوری که به جایی برخورد نکنی به سمت اتاقت می روی. اینبار آنچه را می خواهی در جای خودش می یابی. اما کار نمی کند. تلاشت برای روشن کردنش بیهوده است. باطریها را درونش نمی یابی. عجیب است. آخرین بار که سراغش رفته بودی باطری داشت. به امید ذره ای مهتاب به سوی پنجره می روی. ولی پشت پرده ها هم هیچ نوری نیست. انگار که چراغ آسمان سوخته است. کم کم دچار ترس می شوی. تصمیمت را می گیری. به سمت در می روی. می خواهی مدتی در خیابانها گردش کنی تا دیگران به خانه برگردند. در باز نمی شود. کلیدت را پیدا نمی کنی. وحشت سراپایت را فرا می گیرد. به سمت تلفن هجوم می بری. ولی بی فایده است. تلفن هم کار نمی کند. پنجره را باز می کنی. از آن بالا فریاد می زنی تا شاید کسی به کمکت بیاید. صدای چرخش کلید را در قفل می شنوی. ورود غریبه ای را به خانه احساس می کنی. خودت را عقب می کشی تا در تاریکی مخفی شوی. پایت روی سنگفرش خانه سر می خورد. از پنجره به بیرون پرتاب می شوی. سعی می کنی فریاد بکشی. جیغ بزنی. اما هیچ صدایی از گلویت بیرون نمی آید. قبل از اینکه با زمین برخورد کنی از خواب می پری.

2002-11-06T10:35:00.000+03:30

چشمهایش

دخترک دسته گل را جلوی صورتم گرفت و گفت: آقا یه دسته گل بخرید ، ارزون می دما. به گلها نگاه کردم. دسته های کوچکی از غنچه های رز که بین زرورق پیچیده شده بودند. دخترک با شیطنت دسته گلها را تکان کوچکی داد تا عطرشان بهتر به مشامم برسد. به صورتش نگاه کردم. چهره ای معصوم و کودکانه که پشت پوسته ای از سیاهی و چرک و گرد و غبار گم شده بود. چشمهایش شاید تنها جای صورتش بود که از هجوم سیاهیها در امان مانده بود. چشمانی فیروزه ای و درخشان. دلم به حالش می سوخت ، اما من گل نمی خواستم ، لااقل در آن وقت نمی خواستم. گفتم: ببین من الان باید برم دانشگاه تا بعد از ظهر سر کلاس بشینم. تا اون موقع گلا پژمرده می شن. من بعد از ظهر که برگشتم قول می دم که ازت گل بخرم. باشه؟ دخترک گمان کرد که من هم مانند باقی مردم برای اینکه او را از سرم باز کنم مشغول دروغ بافتن هستم. رویش را برگرداند و بی هیچ حرفی از من دور شد. با نگاه تعقیبش کردم. به سمت چهارراه دوید. حتما می خواست به راننده ها گل بفروشد. نفهمیدم چه اتفاقی افتاد ، فقط دیدم که در یک لحظه گلها به پرواز در آمدند و هر کدام به گوشه ای افتادند و دخترک...دخترک به وسط خیابان پرتاب شد اما هنوز به زمین نرسیده بود که برخوردی دیگر او را به سویی دیگر پرتاب کرد. مردم به آن سمت دویدند. دیگر نمی توانستم دخترک را ببینم. جلوتر رفتم از بین جمعیت راهم را گشودم تا بالای سرش رسیدم. چهره اش برایم ناشناس می نمود ، البته اگر می شد آن پاره گوشت غرق خون را چهره بنامی. تنها چشمهایش از هجوم فولاد سرد و خون گرم در امان مانده بود. چشمانی فیروزه ای و درخشان که هنوز هم بعد از گذشت روزها از آن واقعه از من تقاضا می کنند که یک دسته گل بخرم.

2002-11-04T23:49:00.000+03:30

مشاوره روانشناسی

وقتی پیکره تو رو نوشتم یه عزیزی پیشنهاد کرد که خودمو به روانشناس نشون بدم! خوشبختانه بین خواننده های اینجا یه روانشناس هست که قبل از اینکه من درخواست مشاوره کنم ، خودش متن پایین رو در جواب اون نوشته من برام فرستاد. منم عینا می ذارمش اینجا تا اون عزیز هم از نتیجه مشاوره با خبر بشه.

In the Name of God

I want to Invite you Welcome you
To my hate To my scorn To myself
Saturate you Infest you Betray you
Stimulate you So eager for my lies
For my lies... Lies
Lies in the name of God

[Lead: King]

I take you I play you Invade you
Lacerate you I scar you Innocence
Masticate you Ingest you Become you
Defenseless I fill your emptiness
With my lies... Lies
Lies in the name of God
In this world of shit I exist
Perfect world conforms I resist
Disconnect the nerves from the spine
Desecrate the walls of the mind
Through these eyes no love is alive
Through these eyes unrest never dies
Through these lies compassion is lost
Through these lies await the Ungod
Antichrist is the name of God
Antichrist is the name of God

DIABOLUS IN MUSICA 1998
SLAYER

2002-11-03T09:31:00.000+03:30

روز پیشین ( قسمت سوم )

...بچه احمقی جلوه نکرد زیر بار خنده دوستانش که چه کسی کتک خورده بود ، همانی که قطرات شور اشک از چشمانش جاری شده و به دهانش می ریزند و بعد از آن به دیوار که صورتش را به آن تکیه داده تماس پیدا می کنند و پاهایش احساس کندی و سنگینی می کنند همچون سرش که در آن آرزوی زودتر به خانه رسیدن ، پناه بردن به دستشویی و ساعتها گریه کردن را می پروراند ، از تمام لبخندها متنفر است چه آنهایی که دور شدن گریان او را از آنجا بدرقه می کنند چه آنهایی که نزدیک شدن گریان او را به خودشان شایسته لبخند زدن می یابند ، هیچ یک را تاب نمی آورد وسرش گیج می رود و خیابان روبروی چشمانش محو می شود و همچون موج می شود و احساس می کند که بروی آن موج آهسته پیش می رود که می رفت تا او را به همان جایی برساند که باید برساند و مانند ساعت شماته داری که با مشتی له می شود وجودش زیر بار نوازش ها و ترحم های آن زن که برای همیشه نرده ها رارها کرده بود و پس از باز کردن در پسرش را کتک خورده و خونین بازیافته بود خرد می شد و برافروخته از اینکه نمی گذاشت دقایقی را برای خودش تنها باشد و سعی کند به هیچ چیز فکر نکند ، حتی زمانیکه به تختخواب رفت و چشمانش را بست تا وقتی که خوابش برد پیش او بود و تحمل می کرد آنچه را موجب می شد احساس حماقت کند: حضورش را ، نفس کشیدن هایش را. کشتی را به سرعت می بریدند تا پیش از آن که غرق شود دیگر اثری از آن بر جای نماند...

2002-11-01T12:49:00.000+03:30

پیکره تو

در آن هنگام که در آغوش من ، با من یکی می شوی ، زمانی که تو را جزئی از خویش می پندارم ، هنگامی که در هم می پیچیم ، آن زمان که سعی می کنم در وجودت فوران کنم ، در همان لحظات که تلاش می کنی شیره وجودم را بیرون بکشی ، ناگاه تصویری خونین خلوتمان را در ذهنم مغشوش می کند. تصویری که شاید نگاره ای از محل وقوع جنایتی خوفناک باشد. تو را می بینم که در میان پارچه های سفید آغشته به خون مدفون شده ای. انگار که همینجاست محل حادثه. بدنت به شکلی عجیب به هم پیچیده ، حالتی که از انسان زنده بر نمی آید. سرت به پشت افتاده و پاهایت با زاویه ای غیر طبیعی از دو سوی تخت آویزان است. یک دستت از پشت به سمت مخالف آمده و از کنار دست دیگرت بیرون زده است. من اما...من اما چرا آغشته به خونم. دستانم سرخ سرخ ، خونین خونین ، گرم گرم. گرم از گرمای خون تو. نمی دانم چرا بی هیچ تن پوشی بالای سر تو ایستاده ام. نمی دانم چرا با این که این چنین تمام پیکرم خونین است هیچ زخمی بر بدنم نمی یابم. عجیب است این قهقهه بی پایان من. فریادی بدوی که از حلقوم من خارج می شود. صدایی رعب انگیز که خودم هم از آن میترسم. کم کم همه چیز تار می شود.احساس ضعف می کنم. دیگر چیزی نمی فهمم. آخرین چیزی که احساس می کنم ، افتادن ناگهانیم است و گرمای مرطوب وجود تو که مرا در بر میگیرد ، و من سرم را در این رطوبت گرم می فشارم و به خواب می روم.

2002-10-31T09:23:00.000+03:30

چمنهای کوتاه

وسط چمنها نشسته بود. سعی می کرد هیکل گرد و قلنبه ش رو لای چمنها مخفی کنه. اما چمنها رو تازه کوتاه کرده بودند ، به خاطر همین هر چی زور می زد باز هم تمام تنش پیدا بود. چشمای درشتش با ترس به اطراف می چرخیدن و مراقب بودن. خیلی نگران بود. آماده بود که با کوچکترین صدایی از جا بپره و فرار کنه. آروم رفتم طرفش. یه جوری که متوجهم نشه. رسیدم بالای سرش.حواسش به یه طرف دیگه بود. پامو بلند کردم و محکم کوبیدم روش. احساس قشنگی بود. حس له شدن یه چیز نرم زیر کفشم. پامو برداشتم. تصویرش هم خیلی قشنگ بود. تصویر یه قورباغه له شده وسط چمنهایی که تازه کوتاهشون کرده بودن.

2002-10-29T11:30:00.000+03:30

مرگِ مرگ

دیگه اون قدرت و سرعت سابق رو نداشت. دیگه اصلا حوصله این کارو نداشت. زندگیش یکنواخت و کسل کننده شده بود. از صبح تا شب از شب تا صبح ، همش از روی یه لیست این طرف و اون طرف برو و جون مردم رو بگیر. سالهای سال کارش همین بود. اما دیگه نمی خواست ادامه بده. دلش یه کار بهتر می خواست. یه زندگی جالبتر. یه دنیای متنوع تر.
داشت دیرش می شد. نباید از کار عقب می موند. اگه دیر می کرد ، رئیس حتما تنبیهش می کرد. به لیست نگاه کرد. باورش نمی شد. فقط یه اسم مونده بود. دوباره نگاه کرد. اشتباه نمیکرد. فقط یه اسم. یعنی دیگه کار تموم شده بود؟ خیلی عجیب بود. برای اولین بار تو عمرش به آخر لیست رسیده بود. اسم رو خوند. عجب! اسم خودش. جاش هم همونجا که ایستاده بود. زمانش هم دو دقیقه دیگه. نمی دونست باید خوشحال باشه یا ناراحت ، بترسه یا عصبانی بشه. یه کم فکر کرد. خب خیلی هم بد نبود. حداقل یه تنوعی ایجاد می شد. دیگه از شر اون کار کسالت بار هم راحت می شد. از این فکر خوشش اومد. برق عجیبی تو چشماش پیدا شد. برای اولین بار تو تمام مدتی که این کارو می کرد تصمیم گرفت که از دستورات توی لیست سرپیچی کنه. شاید چون خیالش راحت بود که دست رئیس دیگه بهش نمی رسه. پس یه دقیقه زودتر از وقتی که تو لیست نوشته بود کارو تموم کرد.

2002-10-28T11:44:00.000+03:30

روز پیشین ( قسمت دوم )

...و بعد به تندی تند می شد و آنگاه می چرخیدند و می آمدند بومرنگ های سرخ روی دریا طوری که از همه سو بارش سرخ رنگ آنها را می دیدی که به کشتی هجوم می آورند و صندوقهای مهر و موم شده کشتی را آماج حمله خود قرار می دادند چرا که انباری از همنوعان خود در آن اسیر بودند و من دیدم یکیشان را که به تندی از نقطه ای ناپیدا در آسمان آمد و خود را به یکی از صندوقها کوبید اما موج اشتباه و نادانی در اینجا دامن گیر او شد چرا که آن صندوق ، صندوق مهمات بود که با صدایی مهیب منفجر شد و بومرنگ را به صدها قطعه تقسیم کرد که هر تکه اش به سویی می پرید و به سویی بازمی گشت ، از این بازگشتهای مور و ملخی متنفر بودم و می دیدم که ملخها بروی جنازه های ملوانان که روی عرشه سر می خوردند رژه می رفتند و وراجی می کردند درباره من که در گوشه ای برای خود دراز کشیده بودم و ناظر جنگ بین بومرنگها و ملوانها بودم و سرم را برمی گرداندم از آن زن که حالا نرده ها را رها کرده و در کنار من بود و به من عصاره بهبودی می خوراند از سر...نمی دانم از سر چی اما باز هم هدیه ای دیگر می توانست مرا راضی کند به خوردن هر آنچه او می خواست به من بخوراند ، این بار خبری تازه بود که او از درون آن صندوقچه اسباب قدیمی سالیان پیش از جنگ آن بومرنگ احمقانه را که هیچگاه برنمی گشت به من هدیه داد ، مسخره بود ، از چه کسی می توانستم درجه حرارت بدنم را بپرسم؟ از40؟ از41؟ از مرگ می شد پرسید که چون خورشید سوزانی بر سرم نعره می کشید و درین سو صندوقهای گشوده شده که خالی می نمودند بروی عرشه در کنار جسد های ملوانها سر می خوردند و کودکان هم بازی را در خود جای داده بودند به دور از مادرانشان که جیغ می زدند از هیجان سر خوردن در صندوقها و بعد که بازیشان به اتمام می رسید به سوی من می آمدند و با نگاه عجیبی براندازم می کردند و نمی توانستند بفهمند که من که بودم ، من هم کودکی مثل آنها وبعد زیر پایم ، درست روی آسفالت خیابان ، کمرش را هم می شد گرفت و به دور خود چرخاند و دستش را پیچاند ، انگشتانش را به سمت ممنوعه کشاند و سرش را به زمین کوبید و کوبید و کوبید تا خون سرازیر شود از آن به روی پیاده رو و در انظار عموم ، بچه احمقی جلوه نکرد زیر بار خنده دوستانش که چه کسی کتک خورده بود....

2002-10-26T12:55:00.000+03:30

Duff

دوست عزیزم داف که لینکش این بغل هست وبلاگشو تعطیل کرد. جای وبلاگش برای من که خیلی خالیه. امیدوارم یه روزی دوباره راه بندازدش. البته دلیلش یه جورایی قابل قبول بود. یه کارایی می خواد بکنه خیلی باحالتر از وبلاگ نویسیه. اگه کارش نتیجه بده اینجا خبرشو می نویسم. من با نوشته های داف خیلی حال می کنم. البته خودم دوست ندارم اونجوری بنویسم. یه جوری که وقتی می نویسی انگار نمی نویسی شاید هم اصلا می نویسی ولی بعدش انگار هیچی ننوشتی فقط یه ذره از اون تراوشهای کثیف مغزیتو تف کردی رو کاغذ یا شایدم نکردی یا کردی ولی تو صورت خودت شایدم تو صورت کسی که تو خیابون از کنارت رد می شد... در هر صورت من اینجوری نوشتنو دوست ندارم ولی خوندن نوشته های اینجوری رو خیلی دوست دارم. حالا هم چون اون تا مدتی نمی نویسه من یه نوشته از داف رو که دست منه اینجا می ذارم. البته خودش خبر نداره واحتمالا باخبر هم که بشه می گه نه. اما به درک. من می نویسم. فقط چون یه ذره طولانیه چند تیکه اش می کنم و هر وقت تونستم اینجا می ذارم.

روز پیشین( قسمت اول )

بنفش ، صورتهای آبی و سرخ درمیان چشمان من گویی خود را از لب رودخانه به عرشه کشتی رسانده بودند ، آماده برای پریدن به دریا ، می شد لرزش ناشی از ترس را در چشمانم بروی صورت آنها دید و آن را سرآغازی بر اشک ریختن پنداشت همان طور که او این اشک ریختن را به درد کشیدن من نسبت می داد و گریه می کرد. یک کپه همچون دود ، یه سرفه کوتاه از دهانه دودکش کشتی به بیرون جهیده بود و به نگرانی ها دامن زده بود و من ، دراز کشیده بروی عرشه کشتی چند طناب گره خورده را آویزان میان زمین و آسمان می دیدم که با هر موجی که از سطح دریا ساطع می شد تکان می خوردند و در کنار آنها بادبانها پاره پاره به نظر می رسیدند. پرنده ای در میانشان پیدا بود در شلوغی بادبان ، به دور او بادبان به همه جا سرایت می کرد از عرشه صاف و لغزنده کشتی که لاشه های سلاخی شده گاوها را ، این طنابهای گوشت آلود که به دور از چشم سیادان دریا سرسره بازی می کردند ، بروی خود در تلاطم می دید گرفته تا سکان کشتی که تنها برای خودش می چرخید یا زنی که در راس کشتی تکیه داده به نرده های آن صورتش را تکه های بادبان پوشانده بودند بعد از آن طوری که هیچ کس صدای هیچ چیز را نشنود همه چیز به کندی تند می شد همینطور این کندی که خود هم کم کم به کندی تند می شد و بعد به تندی تند می شد و ....

2002-10-25T15:51:00.000+03:30

مرگ

با وحشت به لیست نگاه کرد. اشتباه نمی کرد. اسم خودش بود. ردیف آخر اسم آخر. داشت دیوونه می شد. آخه اون هنوز خیلی جوون بود. نمی خواست بمیره. هیچ وقت نفهمیده بود معیار انتخاب آدما برای لیست مرگ چیه. ساعتی که جلوی اسمش خورده بود یه ساعت بعد رو نشون می داد. فقط یه ساعت. فقط یه ساعت وقت داشت تا با دنیا خداحافظی کنه. فقط یه ساعت. به سمت خیابون دوید. به هر کس که می رسید یقه اش رو می چسبید و فریاد می زد من نمی خوام بمیرم. هنوز جوونم. فقط یه ساعت دیگه. آخه چرا؟ چرا من؟ اما کسی به حرفاش اهمیت نمی داد. راهشون رو کج می کردن و بی تفاوت رد می شدن. نشست وسط خیابون. زار زار گریه کرد. هیچ کس هیچ اهمیتی بهش نداد.
یه ساعت بعد یه جسد وسط خیابون افتاده بود که همه بدون اینکه توجهی بهش بکنن از کنارش رد می شدن.

2002-10-23T11:04:00.000+03:30

تا به خواب رود

دردم را به کجا برم؟
می گریزم اما باز درد در کنارم است
پس مرا پاره پاره کن ، بیرون بریز مرا
درون چیزهاییست که جیغ می کشند و فریاد می کنند
و درد هنوز از من متنفر است
پس مرا در آغوش گیر ، تا به خواب رود

Until it sleeps

Where do I take this pain of mine
I run but it stays right by my side
So tear me open , pour me out
There's things inside that scream and shout
And the pain still hates me
So hold me , until it sleeps

Load
Metallica

2002-10-21T11:03:00.000+03:30

مشهدی علیرضا و دوستان ( یومیت و Mevlad )

آقا بازگشتتون مبارک. زیارتتون قبول. ما رو که از دعا فراموش نکردین. سوغاتی ما هم که یادتون نرفته. آقا بطلبه با هم مشرف شیم ایشالا.

2002-10-20T11:10:00.000+03:30

کابوس

صدای زوزه باد. آسمان سیاه. سایه درختی خشک و پوسیده در دوردست. همه جا مه گرفته. دویدن در میان سنگ قبرها. خرابه ای در افق ، محو در تاریکی. صدای جیغ جغد از دل خرابه. احساس بی پناهی. تصور تعقیب توسط اشباح نامرئی. ترس از مرگ. وحشت از تاریکی. سقوط ناگهانی به فضای تیره نامتناهی. جیغ ممتد. پریدن از خواب قبل از برخورد با زمین.

2002-10-20T10:43:00.000+03:30

بنزای قشنگ

چند روز پیش یکی از بچه ها رو تو خیابون ایران زمین گرفته بودن. فکر کنم بار اولشم بوده که از اون خیابون رد می شده. سر و وضعش هم اصلا به اونجا و تیپهای اون اطراف نمی خوره. بیچاره اومده بوده مرام بذاره یه دختر خانومی رو برسونه خونشون که ظاهرا اون ورا بوده. بدون هیچ نیت بد و شیطانی! یه دونه از این بنز قشنگا بین اون همه بچه سوسول و اوا و دختر باز و پسر باز و .... صاف پیچیده جلو این بدبخت و گیر دادن که خانوم بلند کردی تنها تنها!! خلاصه بردنش کلانتری و یه ذره ریدن بهش. خیلی خبر ندارم که سر دختره چه بلایی آوردن اما دیگه آخر شب با تعهد و این حرفا ولشون کردن برن رد کارشون. من خیلی با این بنزا و لندکروزا و بودنشون تو خیابون مشکل ندارم. بد نیست که باشن فقط یه ذره آدمای با شعورترو بذارن تو این ماشینا. چند وقت پیش تلویزیون یه سری شونو نشون می داد. همه از دم دهاتی. خب این بچه دهاتیا که بیان تهران معلومه این چیزایی که من و شما هر روز می بینیم و به نظرمون عادی می یاد رو می بینن و کف می کنن. خب وقتی هم که آب روغن قاطی کنن معلوم نیست چه گهی ممکنه بخورن. می شه همین بلایی که سر رفیق نازنین ما آوردن. حالا بین اون همه آدم که جای گیر دادن هم داشتن چرا به این دوست ما گیر دادن جای تعجبه.

2002-10-17T12:44:00.000+03:30

بیاد او

سازشو کوک کرد. دستش روی ساز شروع کرد به رقصیدن. صدای عشقش از دل ساز به پرواز در اومد. اتاقش پر از صداهای عاشقانه شد. همه جا سرخ. همه جا آبی. همه جا روشنی. همه جا عشق. اما چه فایده. اونی که باید اینارو می شنید و می دید و می فهمید اونجا نبود. رفته بود. مدتها بود که ترکش کرده بود. خیلی وقت بود که تنها شده بود. برای خاطره هاش می زد. شاید هم هنوز امیدوار بود. امیدوار به اینکه شاید یه روزی دوباره برگرده. اما سیم ساز پاره شد.

2002-10-17T08:26:00.000+03:30

بی خوابی

حسابی خوابش می اومد. دو هفته ای می شد که مثل آدم نخوابیده بود. شاید روزی یکی دو ساعت ، نه بیشتر. آخه حتما باید نوشتشو تموم می کرد. دلش نمی اومد که بخوابه. باید تا آخرش پاش وامیستاد. اما دیگه نمی تونست. لذت یه خواب درست و حسابی همه وجودشو گرفته بود. اونقدر که حتی تموم کردن نوشتش هم دیگه براش اهمیتی نداشت.
خودکارو گذاشت زمین.
چراغو خاموش کرد و خوابید.
همین.

2002-10-14T11:00:00.000+03:30

تردید

و دیگر هیچ کس برایم باقی نمانده است.
اینجا افلاطون و عشقش خریداری ندارند.
زندگی را اینجا جور دیگر می بینند.
" آنچه دلخواه دل و مطلوب تن از عمر.
خوان رنگین , جامه خوش , کامه بستر.
واژه هرچ آن بود ، باشد ، ویژه ، خود معنی است.
خورد و پوش و لذت آغوش.
یا به قول این فلانی ، حلق و دلق و جلق. "*
باید انتخاب کرد.
باید تصمیم گرفت.
باید.
" شب که می آید چراغی هست؟
ز آشنایی غمگسار آنجا سراغی هست؟ "**

* و ** از اخوان ثالث

2002-10-13T10:17:00.000+03:30

رقص شیطان ( ورق پاره سوم )

کیمیاگر

برای آخرین بار محاسباتش را مرور کرد.فرمولهایش هیچ ایرادی نداشت. اگر طبق آنها عمل می کرد تا چند ساعت دیگر ابدی می شد. اکسیر جوانی. آب حیات. یا هر اسم دیگری که داشت. اسمش مهم نبود. مهم این بود که سرانجام آن را یافته بود. ایمان داشت. به خودش. به فرمولها. به بیست و سه سال زحمتی که کشیده بود. به عمری که در این راه گذاشته بود. هیچ شکی نداشت. لحظه امتحان. زمان آزمایش. با شکوهترین لحظه زندگیش فرا رسیده بود. هیچ کس را با خبر نکرده بود. می خواست تنها باشد. اصلا نمی خواست شادیش را با کسی شریک شود. این عصاره زندگیش بود. زندگی پیرمردی شصت و سه ساله. چرا باید آن را با دیگران تقسیم می کرد؟ در طول این همه سال هیچ کدام کوچکترین کمکی به او نکرده بودند. نه. فقط وفقط خودش. سراغ آزمایشگاهش رفت.همه چیز را از قبل حاضر کرده بود. شروع به کار کرد. بی وقفه. هفت ساعت تمام. تا سرانجام چند قطره سرخ رنگ در ظرفی جمع شده بود. این همان نتیجه بیست و سه سال زحمتش بود. همه آینده اش. تا ابدیت. احساس سرما میکرد. رعشه تمام وجودش را فراگرفته بود. سراغ کاغذها رفت. نمی خواست هیچ کس دیگری به فرمولهایش دست پیدا کند. هیچ کس. همه را آتش زد. گرمای آتش به تمام بدنش نفوذ می کرد.کم کم لرزش دستانش از بین می رفت. به سراغ ظرف رفت. بازتاب رقص شعله ها روی سطح مایع سرخ دیدنی بود. شاید شبیه رقص شیطان میان شعله های جهنم. ظرف را به سمت دهانش برد. لبانش اما هیچ گاه با لبه ظرف آشنا نشد.
پزشکان اعلام کردند که علت مرگ سکته قلبی به خاطر کهولت و فشار های عصبی بیش از حد بوده است.
اما من که آنجا حضور داشتم. علت مرگ این نبود. تنها من و دوست عزیزم عزرائیل با او شوخی کردیم. خداوند از سر تقصیرات این عزرائیل بگذرد!

*دنباله همان ورق پاره ها
**احتمالا ادامه دارد.

2002-10-09T23:37:00.000+03:30

سخنان حکیمانه پدرانه

این نمونه بعد از هر تلفنی که من صحبت میکنم ( و طبیعتا فقط وقتی من صحبت می کنم ) عینا تکرار می شه.

"تلفن برای کارای ضروریه نه برای اینکه بشینی پاش یه ساعت حرف مفت بزنی آخرشم هیچی. تلفن دیگه باید فوق فوقش سه دقیقه طول بکشه. اصلا باید یدونه از این دستگاها رو تلفنمون ببندیم که سه دقیقه یه بار قطعش کنه."

امروز برای اولین بار که چهار ماه از کنکور می گذره صبح من یه خورده دیر از خواب پا شدم. ( حدود هشت و نیم ) بعد از ظهرش بابام یه سری حرف راجع به وضعیت برنامه روزانه و شبانه من زد. قبلش بگم که من حالت عادی هفت هفت و نیم بیدارم.

"صبحا که دیر از خواب پا می شی. ولت کنن تا بعد از ظهر می خوابی. اون ساعت که تو پا می شی دو ساعته که کارمندا سر کارن ( کدوم شرکتی کارمنداش پنج صبح می رن سر کار من نمی دونم ) کارگاههای تولیدی که کارگراش از اونم زودتر می رن سر کار ( حالا اینا به من دانشجو چه بماند ) پس فردا که بار یه زندگی رو شونت باشه با این وضعت می خوای چه کار کنی؟ از اول هفته تا آخرش هم که تو خونه بیکار نشستی یه تکونم به خودت نمیدی. آخر هفته دیگه خیلی هنر کنی چهار پنج نفر رو جمع کنی برید بیرون یه دو ساعتی پرسه بزنید برگردید دوباره یه هفته بیکار."

سخنان حکیمانه مادرانه

یکی از جدیدترین سخنان حکیمانه مادرم

"اینترنت باید ماهی یه بار دیگه آخرش هفته ای به بار باشه. مگه تو آدم مهمی هستی که هر روز میل برات بیاد. همون ماهی یه بارم زیاده. تازه اونم نیم ساعت. اگه یه نفر تو همین یه ماهم به تو میل بزنه ببین اون دیگه چه بی کاری بوده. کار دیگه ای هم نیست که بخوای اون تو بکنی."

یه دفعه یه سردرد بدی داشتم و یه گوشه افتاده بودم. مامانم اومده می گه:

"حیفه. واقعا حیفه. آدم اینهمه نیرو و انرژی جوونی داشته باشه اون وقت همش بیکار باشه. از صبح تا شب یا کتاب بخونه یا چیز بنویسه یا بشینه پای کامپیوتر یا بخوره یا بخوابه یا بره تو خیابون بی خودی بچرخه نهایتا چهار تا کلاس درس هم بره و بیاد. جدا حیفه."

حالا به نظر شما من با اون سردردم چی جواب می دادم خوب بود؟

2002-10-08T22:50:00.000+03:30

آب معدنی

چند روز پیش با یکی از دوستام رفته بودیم بیرون شام بخوریم. تو رستوران منتظر غذا که بودیم گارسون اومد از میز بغل سفارش بگیره. غذا رو که نوشت پرسید چه نوشابه ای بیاره. مشتریا گفتن که آب معدنی بیار. یارو برگشت گفت ما فقط آب معدنی طبیعی داریم بیارم براتون؟!!!!!!!

2002-10-08T12:45:00.000+03:30

رقص شیطان (ورق پاره دوم)

و اما اینکه چرا رقصیدم. راستش دلیل خاصی درآن لحظه وجود نداشت. تنها برای اینکه در برابر سایر مقربان درگاه الهی کم نیاورده باشم وهمچنان خود را جنی مقتدر و قدرتمند نشان داده باشم دست به این کار زدم. در واقع با شنیدن آن خبر تا حدودی ناراحت ونگران هم شدم. آخر من شخصا تا حدود زیادی گرمایی هستم! وفکر زندگی ابدی در آن گرما دیوانه ام می کند.
بگذریم. تا آن زمان راه زیادی در پیش است. به وقتش فکر آن مورد را هم خواهیم کرد.

*از ادامه همان ورق پاره ها
**اگر بقیه اش هم پیدا بشه اونوقت بازم ادامه دارد.

2002-10-07T14:15:00.000+03:30

رقص شیطان

آن زمان که از بارگاه خداوند رانده شدم به عذاب ابدی وعده ام دادند. وعده دادند که تا ابد در قعر جهنم با بندگانم خواهم سوخت و ما را هیچ رهایی نخواهد بود. اما به جای غم و اندوه در چهره من شادمانی دیدند و شعف.از شدت خوشی به دست افشانی و پایکوبی پرداختم آنچنان که شخص خداوند سر از پنجره بارگاه ملکوتیش بیرون آورد و با تعجب علت رقص مرا پرسید. اما من به قدری سرمست بودم که بی توجه به کلام خداوند در همان حال رقص و پایکوبی از بارگاهش به سمت زمین روانه شدم.

* برگرفته از ورق پاره های یافته شده در صحرای عرب منسوب به شیطان کبیر
**احتمالا ادامه دارد!!

2002-10-06T09:53:00.000+03:30

افتخارآفرینان

قدیما تو هر رشته ورزشی که تیم ایران گند می زدمی گفتن عیب نداره عوضش تا دلتون بخواد جانباز و معلول داریم که تو مسابقات جهانی و پاراالمپیک و... حرف اول و آخرو میزنن مخصوصا والیبال نشسته شون که آخرشه.
اما حالا همین چند روز پیش اخبار ورزشی گفت که تیم والیبال نشسته ایران تو مسابقات جهانی به بوسنی باخته و حذف شده و به مراحل پایانی نرسیده.
خدا همه ورزشکارای ایرانو حفظ کنه.

2002-10-06T09:03:00.000+03:30

عاشقانه

مدتی بود که احساس می کردم احتیاج به شانه کسی دارم تا تکیه گاهم باشد.
مدتی بود که احساس می کردم احتیاج به آغوش کسی دارم تا پناهم دهد.
مدتی بود که احساس می کردم احتیاج به دلی دارم که سنگ صبور غمهایم شود.
مدتی بود که احساس می کردم احتیاج به چشمی دارم که بر مصائب زندگیم ببارد.
مدتی بود که......

و جز تو کسی را نیافتم. اما چه سود. تو را در حالی یافتم که خود بدنبال پناه و تکیه گاه و... بودی. آن زمان که شانه های کوچک تو زبر بار رنج و سختیهای زندگیت فروافتاده بود من چگونه دردهایم را به روی آنها می افکندم. چگونه به رنجهای قلب کوچکت می افزودم. آخر چشمهای تو آنقدر از غم لبربز بود که دیگر برای مصائب زندگی من جایی نداشت. وقتی تو را اینگونه یافتم از خودم خجالت کشیدم. شرمم آمد. رنجهایم در برابر سختیهای زندگیت حقیر شدند. تصمیم تازه ای گرفتم. تصمیم گرفتم که تو را در آغوشم پناه دهم و سرت را بر شانه ام بگذارم. تصمیم گرفتم که دلم را سنگ صبور غمهایت کنم و بر مصائب زندگیت بگریم. تا شاید بتوانم از بار شانه هایت بکاهم و اندوه را از چشمانت بزدایم. تا چشمانت بار دیگر به من لبخند بزنند و غم را از دلم بیرون کنند.

2002-10-05T20:58:00.000+03:30

سام و نرگس

امروز با خف کلوبیا و چند نفر دیگه از بروبچه ها رفته بودیم بیرون. از شانس بد قرار شد بریم سینما واز شانس بدتر سانس سام و نرگس بهمون می خورد. آقا آشغال ترین فیلمی که تو عمرتون دیدین رو هزار بار دیگه ببینین اما این فیلمو یه ذره اش هم نبینید!!
احتمالا خف کلوبیا یه نقدی بهش بنویسن. اگه نوشتن بخوونین و بخندین.

2002-10-04T00:46:00.000+03:30

هبوط

ازوقتی متولد شده بود همیشه تنها بود. همیشه. از همان ابتدا یک گوشه نشسته بود و هیچ کاری نکرده بود.زانوها را در بغل وسر را بر زانوها نهاده بود. هیچ حرکت دیگری نکرده بود. آخر نمی توانست چون جایی برای حرکت وجود نداشت. دنیایش کوچک بود. خیلی کوچک. به اندازه ای که فقط بتواند در آن بنشیند. همه جا دیوار. همه جا تاریک. همه جا آب بود. از ابتدا تنها یک چیز در خاطرش بود. اینکه روزی خواهد مرد. روزی که خیلی دور نبود.خواهد مرد و به دنیای دیگری خواهد رفت. دنیایی که بزرگ و روشن بود. دنیایی که در آن در آب غوطه ور نبود. همیشه با همین امید زندگی کرده بود.اکنون احساس می کرد زمان مرگش نزدیک شده. دیگر دنیایش برای او جای کافی نداشت. دنیایش خیلی تنگ شده بود. دیوارها به بدنش فشار می آوردند. کم کم به تقلا افتاد. می خواست زودتر بمیرد. زودتر رها شود.همان وقت باریکه نوری به صورتش تابیده بود. از شدت نور چشمانش به سوزش افتاد. با خود اندیشید که سرانجام زمان مرگش فرا رسیده. پاهایش به سمت نور کشیده شد. پیش از این فکر می کرد که مرگ باید اتفاق زیبایی باشد. اما نبود. در عوض بسیار دردناک بود.از شکاف باریکی بیرون کشیده می شد. تمام بدنش به هم فشرده شده بود. از شدت درد خواست فریاد بکشد اما صدایی از گلویش بیرون نمی آمد. ناگهان همه جا روشن شد. نور محض. بی پناه در میان فضایی روشن و بی انتها معلق مانده بود. دوباره خواست فریاد بزند. باز هم نتوانست. همان وقت ضربه شدیدی به پشتش خورد. باقیمانده آب دنیای زندگان از دهانش بیرون ریخت و صدای فریادش در سرزمین مرگ پیچید.
کسی گفت: ببینید نوزاد کوچکمان از شادی تولد چه فریادی می کشد!!!!!!!!

2002-10-03T08:46:00.000+03:30

شاهکار

1- پستی

در وجودشان جز سیاهی نبود اما با پستی تمام خود را سرخ نشان داده بودند. شاید هم سبز و یا آبی. همین گونه بود که به او نزدیک شده بودند.

2- نیرنگ

فریبش داده بودند. نیرنگ زده بودند. همه چیزش را با حیله به یغما برده بودند. تمام معنی و هدف زندگیش را.

3- عطش انتقام

چشمانش سیاه گشته بود. از غضب. از خشم. از عطش انتقام. هیچ چیز و هیچ کس را نمی فهمید. اصلا نمی دید. انتقام تنها واژه معنادار زندگیش گشته بود.

4- گرفتن انتقام

تنها هدفش برای ادامه زندگی گرفتن انتقام بود. از تک تکشان. پس گوش تا گوش سرشان را برید. نفر به نفر. در خونشان غوطه خورد.

5- لذت انتقام

از این حمام خون بسیار لذت برده بود. لذت انتقام اما لذتی بود تلخ. دردناک و گزنده. تا عمق وجودش را به آتش کشیده بود.

6- پوچی

زمانی گذشته بود اما هدف و معنی زندگیش را که دزدیده بودند دیگر پیدا نکرده بود. انتقام هم که گرفته شده بود و دیگر معنایی نداشت. پوچی تمام زندگیش را فرا گرفته بود.

7- مرگ

بی هدف. سرگردان. بی مفهوم. حیرت زده. گنگ. آشفته. تا سرانجام یک چیز را فهمیده بود.
"می توانست از این همه نکبت رهایی یابد"
بدنبال راه رهایی گشته بود و سرانجام یافته بودش. برای رهایی لوله تفنگ را به سقف دهانش چسبانده بود و با تمام وجود به ماشه فشار آورده بود. دیوار سپید خانه اش تبدیل شده بود به تنها اثر زیبای زندگیش. مرگ. شاهکار زندگیش. تابلویی که از تمام مغزش در آن استفاده کرده بود.

2002-10-02T13:33:00.000+03:30

هیچ چیز را نمی توانم بیاد بیاورم
نمی توانم بگویم که این حقیقت است یا رویا
از عمق وجودم می خواهم فریاد بکشم
اما این سکوت هولناک مرا باز می دارد

I can't remember anything
Can't tell if this is true or dream
Deep down inside I feel to scream
This terrible silence stops me

One
Metallica

2002-10-02T13:19:00.000+03:30

ريشخند مهمل نما يا کپه گه

بالشها نازند و پر سر و صدا
دوست دارم رويشان بنشينم تمام روز را
ولی اگر بخواهم واقعا راستگو باشم
شخصا ترجيح می دهم يونجه را
( چون من يک اسبم )

اینارو از وبلاگ دوستم duff کش رفتم
می خواد راضی باشه میخواد نباشه!!!

2002-10-01T23:31:00.000+03:30

پرواز

تنش سرد بود سرد سرد وسط یه ظهر تابستونی گرم گرم .
کنج اتاقش کز کرده بود پتوشم پیچیده بود دورش.
دندوناش تیک تیک به هم می خوردن.
اما کله ش صورتش داغ داغ سرخ سرخ یه طرفشم کبود.
کبودکبود . شکل یه دست وسط کبودیا . چشماش تارتار
مغزش قفل قفل دهنش تلخ تلخ زبونش سنگین سنگین فقط
یه صدا یه صدا تو گوشش "بی پدر و مادر..... بی ناموس"
مگه چه کار کرده بود؟ چه کار؟
رفت سمت پنجره
هیچ چی هیچ هیج . فقط با اونی که دوسش داشت رفته بود
هواخوری بعدش هم قرار بود برن ناهار فقط هواخوری و ناهار
فقط فقط
پنجره باز بود
سرش داشت می ترکید . مغزش داشت ورم می کرد. ورم
خودشو بالا کشید
مغزش می خواست بریزه بیرون از جمجمش. بیرون . یه
سوال تو ذهنش رنگ می گرفت. یه سوال
داشت پرواز می کرد
مگه چه کار کرده بود؟؟؟ چه کار کرده بود؟؟؟ چه کار؟؟
افتاد روی آسفالت زیر آفتاب داغ. داغ داغ
اما کله ش صورتش توی جوب آب. آب
تنش گرم شد. گرم گرم. از گرمای آفتاب . کله ش صورتش
سرد شد. سردسرد. از خنکی آب......خنکی آب....